Wie vooraf had voorspeld dat de Menzis van Keulenomloop zou uitdraaien op een massasprint zou voor gek zijn verklaard. Met weersverwachtingen die diep in de herfst thuishoren en een selectief parcours met 2 kuitenbijtertjes leek het allesbehalve een massaprint te worden.

 

Met bakken kwam het uit de hemel. Regen, regen en nog eens regen. En dat terwijl er nog geen meter gefietst was. Het halve peloton schuilde onder een partytentje bij de inschrijftafel, een aantal stonden voor de streep met paraplu boven hun hoofd en de twee Jappen van onze ploeg stonden onder een boom. Niet dat het ze droog hield, maar vroeg of laat word je toch nat, moeten ze gedacht hebben. Het eerste uur had meer weg van een waterballet, maar gaandeweg de koers werd het droog. Verwacht werd dat gauw een groep zou wegrijden, maar niets was minder waar. Het was een matte, gesloten koers en alleen 4 renners slaagden erin om weg te komen. Bij het ingaan van de plaatselijke rondes werd het viertal bedankt voor de moeite en verschillende renners probeerden nog weg te komen. Alles bleef bij mekaar en in de massasprint was Johim Ariesen van Jo Piels veruit de sterkste.

 

Hoe deden de mannen van Parkhotel Rooding het? Rik Kavsek was een van de aanvallendste renners in koers, maar zijn demarrages op de bergjes waren te voorspelbaar. Op het einde liep het niet meer en met de Ronde van Midden-Nederland in het vooruitzicht besloot Rik de koers te laten voor wat het was. Arian was nog niet helemaal hersteld van een verkoudheid, opgelopen in soortgelijk weer in Simpelveld, en beperkte zich tot uitrijden. De Jappen hielden zich eveneens opvallend rustig en gezien hun azijnzure gezichten vlak voor de start, kijkend naar boven en hopend op een straaltje zon, was dat een beetje te verwachten. Zelf reed ik met name in het begin continu bij de eerste 30, hopend dat het vroeg zou breken of een groep zou wegrijden. Ik zat dan ook mee toen een omvangrijke groep halfweg koers wegreed bovenop de Nijverdalsebergweg, maar amper 5 km later was alles weer bij mekaar. Zelf nog 2 keer geprobeerd, maar steeds had ik een renner van Piels in mijn wiel en geen van Vliet, waardoor de mannen van Van Vliet het gat steeds dichtreden. En dan hebben we nog natuurlijk Tom. Hij hield zich, als een echte kopman, rustig; wachtend op dat ene moment. Helaas voor hem kwam dat moment er niet. Toch was Tom onze beste man met een 24^ste plek.